به گزارش نگین سارائی ارشد علوم ارتباطات و فعال رسانه ای، نفتشهر، شهری با هوای خشک و سوزان، خالی از ساکنانی که هر کدام در یکی از شهرهای ایران به دور از وطن زندگی می کنند؛ اما میزبان مینهای باقیمانده از جنگ است.
جمعیت نفت شهر قبل از جنگ تحمیلی به هفت هزار تن می رسید و زبان مردم این شهر کرُدی است که از طوایف و تیره های کلهر ایوانی، کله پا، زوله، سنجابی، کرندی و باوند پور تشکیل شده اند.
نفت شهر دارای پالایشگاه نفت بود که به نام شرکت نفت ایران و انگلیس براساس قرارداد دارسی شکل گرفت و بعد از اینکه نفت ملی اعلام شد، شرکت مذکور به نام شرکت ملی نفت ایران نامگذاری شد.
در ۳۱ شهریور سال ۵۹ مزدوران بعثی با هجوم ناجوانمردانه خود نفت شهر را به تصرف در آوردند که با همت و از جان گذشتگی هموطنان باز پس گرفته شد اما متاسفانه جز تل خاکی از آن همه هیاهو و شور حال چیزی باقی نمانده بود و حاصل دسترنج چندین ساله مردم این دیار به یغما رفت و همان طور که قبلا گفتم، مردم آن منطقه به دیگر نقاط استان کرمانشاه مهاجرت کردند.
این شهر مرزی که قبل از جنگ تحمیلی به جرات می توان گفت مدرن ترین شهر غرب کشور بود پس از سال ها، با عملیات اجرایی بازسازی، جانی تازه یافت تا بار دیگر احیا شود و این گونه امید را در دل نفت شهری ها زنده کرد که پس از سال ها بازهم شاهد حضور در این منطقه آبا و اجدادی خود خواهند بود.
تصاویری از شهر نور و امید«نفت شهر» ایران:
این خبر را به اشتراک بگذارید :