قلم ادب در استقبال از مهمان آسمانی

در آیین استقبال از شهید گمنام، واژه‌ها رنگ دیگری می‌گیرند و قلم، زبانِ دل می‌شود. خوشنویسی استاد یدالله ویسمرادی در این فضا، تنها نوشتن نیست؛ نجوای دست با واژه است و سلامی است از جنس ادب و ارادت به مهمانی که نامش گمنام است، اما یادش در دل‌ها نام‌آور.

هر حرفی که استاد ویسمرادی می‌نگارد، گویی قطره‌ای از احترام بر صفحه می‌نشیند و هر کلمه، پلی می‌شود میان امروز و آن روزهای روشنِ ایثار. خطوطِ خوش‌نویسی‌شده او، در عینِ زیبایی، حامل پیامی آرام و عمیق‌اند: «ای شهید گمنام، تو را می‌شناسیم؛ نه به نام، که به نشانه‌های نور.»

قلم استاد در هوای شهادت، سر تعظیم فرود می‌آورد و بر بوم، واژه‌هایی چون «سلام ای مهمان آسمانی»، «گمنام اما آشنا» و «قدمت روشنایی است» جان می‌گیرد. این هنر، هدیه‌ای است کوچک از سوی زمین به آسمان؛ زبانی بی‌صدا که با خطوطش، اشک را به احترام و دل را به آرامش می‌رساند.

خوشنویسی استاد ویسمرادی در استقبال از شهید گمنام، تصویرِ ادبِ یک ملت است؛ ملتی که هنوز نام‌های نانوشته را می‌خواند و پیکرهای بی‌نام را با تمام جان استقبال می‌کند.